Εκλαΐκευση Γνώσης Προϊόντων
Προμηθευτής λύσεων μηχανημάτων κατασκευών εδώ και 30 χρόνια.
Γλώσσα
Προμηθευτής λύσεων μηχανημάτων κατασκευών εδώ και 30 χρόνια.
Όταν οι μηχανικοί και οι επιβλέποντες του εργοταξίου συζητούν για τη χωρητικότητα του μπετονιέρου , η συζήτηση συχνά ξεκινά από λάθος σημείο. Πολλοί αγοραστές κοιτάζουν πρώτα τον δημοσιευμένο όγκο του τυμπάνου και στη συνέχεια πηγαίνουν κατευθείαν στον τύπο του κινητήρα ή την τιμή πώλησης. Στο εργοτάξιο, αυτή η ακολουθία προκαλεί προβλήματα. Η χωρητικότητα δεν είναι ο αριθμός που είναι τυπωμένος στο τύμπανο. είναι η ποσότητα σκυροδέματος που μπορεί να περιστρέψει, να απορρίψει και να επαναλάβει ένας μπετονιέρης με σταθερό ρυθμό χωρίς διαχωρισμό, υπερβολική διαρροή, υπερφόρτωση κινητήρα ή χρόνο αδράνειας του συνεργείου.
Ένα πιο αξιόπιστο σημείο εκκίνησης είναι η ίδια η εργασία: πόσο σκυρόδεμα πρέπει να τοποθετείται ανά ώρα, πόσο άκαμπτο πρέπει να είναι το μείγμα, πόσο μακριά πρέπει να μετακινηθεί ο αναμικτήρας, εάν υπάρχει διαθέσιμο ηλεκτρικό ρεύμα και εάν το μηχάνημα μπορεί να παραμείνει σταθερό στις συνθήκες εδάφους που επικρατούν στο εργοτάξιο. Σε όλους τους τρέχοντες οδηγούς κατάταξης, ένα επαναλαμβανόμενο σημείο είναι ότι ο δηλωμένος όγκος τυμπάνου και η αξιοποιήσιμη χωρητικότητα παρτίδας δεν είναι το ίδιο νούμερο. Οι δημοσιευμένες οδηγίες συνήθως τοποθετούν την αποτελεσματική χωρητικότητα παρτίδας κάπου πολύ κάτω από τον ονομαστικό όγκο τυμπάνου, συχνά περίπου από το μισό έως περίπου τα τέσσερα πέμπτα, ανάλογα με τον τύπο του αναμικτήρα και τα χαρακτηριστικά του μείγματος.
Οι κατασκευαστές δημοσιεύουν την ένταση του τυμπάνου επειδή είναι εύκολο να την δηλώσουν. Τα συνεργεία του εργοταξίου ενδιαφέρονται για την αξιοποιήσιμη απόδοση, επειδή αυτό επηρεάζει τη συνέχεια της ροής.
Ένα τύμπανο ανάμειξης χρειάζεται ελεύθερο εσωτερικό χώρο για να μπορεί το υλικό να αναδεύεται, να διπλώνεται και να επανέρχεται στη ζώνη ανάμειξης. Εάν το τύμπανο γεμίσει πολύ ψηλά, συμβαίνουν γρήγορα τρία πράγματα:
το συσσωμάτωμα δεν κυκλοφορεί πλέον σωστά·
το υλικό σκαρφαλώνει στο κέλυφος και πέφτει σε σβόλους αντί να αναμειγνύεται ομοιόμορφα·
η εκκένωση γίνεται αργή και ακατάστατη, ειδικά με μείγματα χαμηλότερης καθίζησης.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί τεχνικοί οδηγοί διαχωρίζουν τον συνολικό όγκο του τυμπάνου από την χωρητικότητα ή την απόδοση της παρτίδας. Αρκετές τρέχουσες πηγές περιγράφουν την πρακτική χωρητικότητα της παρτίδας ως σημαντικά χαμηλότερη από το μέγεθος του κύριου τυμπάνου, με παραδείγματα όπως ένα τύμπανο 350 λίτρων που παρέχει περίπου 250 λίτρα μικτής απόδοσης ή ένας φορητός αναμικτήρας που παράγει περίπου το μισό έως 70-80% του δηλωμένου όγκου, ανάλογα με το μηχάνημα και την ακαμψία του μείγματος.
Από την άποψη της μηχανικής πεδίου, ο ασφαλέστερος κανόνας είναι ο εξής:
Εάν μια ομάδα χρειάζεται 1,2 m³ ανά ώρα και ο αναμικτήρας μπορεί να απορρίψει μόνο 0,18–0,22 m³ ανά παρτίδα υπό τις πραγματικές συνθήκες μείγματος και τοποθεσίας, τότε η απόφαση δεν αφορά πλέον το μέγεθος του βαρελιού μεμονωμένα. Γίνεται πρόβλημα χρόνου κύκλου.
Το συνηθισμένο λάθος είναι να αντιστοιχίζετε το μέγεθος του μίκτη με τον συνολικό όγκο του έργου . Η καλύτερη μέθοδος είναι να το αντιστοιχίζετε με τον απαιτούμενο ωριαίο ρυθμό τοποθέτησης .
Μια πρακτική ακολουθία επιλογής είναι:
Για παράδειγμα, ένα συνεργείο μπορεί να χρειαστεί να τοποθετήσει:
ένα μικρό τμήμα πλάκας πριν ξεκινήσει το φινίρισμα,
η συμφόρηση από σκυρόδεμα θεμελίωσης πριν από την ενίσχυση επιβραδύνει την πρόσβαση,
ένα κράσπεδο ή μια διαδρομή με πλακόστρωση πριν αρχίσει να σκληραίνει το προηγούμενο τμήμα.
Αυτός δεν είναι αριθμός καταλόγου. Εξαρτάται από:
μέθοδος φόρτωσης,
αριθμός εργατών,
πειθαρχία μέτρησης νερού,
απόσταση διαδρομής από τον αναμικτήρα μέχρι την έκχυση,
ρύθμιση απαλλαγής,
διακοπές καθαρισμού.
Αυτό δίνει έναν στοχευόμενο όγκο εκκένωσης ανά παρτίδα.
Οι πραγματικές εγκαταστάσεις δεν συμπεριφέρονται όπως τα εργαστηριακά προγράμματα. Αν ο υπολογισμός λέει ότι ένα συνεργείο χρειάζεται 0,20 m³ ανά παρτίδα, ένα μηχάνημα που διαχειρίζεται μόνο 0,20 m³ σε καθαρές, επίπεδες και με καλή ισχύ συνθήκες είναι ήδη υπομεγέθες.
Οι κορυφαίες σελίδες διαστασιολόγησης που βρίσκονται σήμερα σε υψηλή κατάταξη συχνά συνιστούν να ξεκινάτε από τον συνολικό απαιτούμενο όγκο και τη συχνότητα παρτίδας και όχι μόνο από το μέγεθος της ετικέτας. Αυτή η γενική οδηγία είναι ορθή, αλλά πολλοί σταματούν πριν συζητήσουν τι μειώνει τον πραγματικό ρυθμό παρτίδας στο εργοτάξιο: άκαμπτα μείγματα, ανώμαλο έδαφος, κακή ακολουθία φόρτωσης και μεγάλη απόσταση μεταφοράς από τον αναμικτήρα στον ξυλότυπο.
Οι φορητοί αναμικτήρες τυμπάνου καταλαμβάνουν μια άβολη αλλά χρήσιμη θέση. Κατάλληλοι για επαναλαμβανόμενες μικρές χύσεις, εργασίες επισκευής, τσιμεντόλιθους, θεμέλια, πλακόστρωτες πλάκες, μπορντούρες και ελαφρές επαγγελματικές εργασίες όπου η πρόσβαση στο έτοιμο μείγμα είναι άβολη ή ο απαιτούμενος όγκος είναι πολύ μικρός για να δικαιολογήσει ένα φορτηγό.
Ο περιορισμός τους δεν είναι απλώς η συνολική απόδοση. Είναι η απόδοση υπό επανάληψη .
Σε έναν φορητό αναμικτήρα, η ρεαλιστική παρτίδα διαμορφώνεται από τέσσερις αλληλεπιδρώντες παράγοντες:
Ένα υγρό, εξαιρετικά εύχρηστο μείγμα μπορεί να περιστρέφεται και να εκκενώνεται εύκολα σε υψηλότερο ποσοστό πλήρωσης. Ένα πιο σκληρό δομικό μείγμα με μεγαλύτερα αδρανή θα μειώσει τον όγκο που μπορεί να αναμειχθεί ομοιόμορφα. Ορισμένες εξειδικευμένες οδηγίες σημειώνουν ότι τα σκληρά μείγματα μπορούν να μειώσουν απότομα τον χρησιμοποιήσιμο όγκο σε σύγκριση με τα πιο ρευστά μείγματα.
Τα κακώς διαβαθμισμένα αδρανή τείνουν να γεφυρώνουν και να διαχωρίζονται πιο εύκολα σε μικρά βαρέλια. Οι μεγάλες πέτρες μειώνουν επίσης την ελεύθερη κίνηση σε έναν συμπαγή αναμικτήρα, ειδικά όταν οι λεπίδες είναι ρηχές ή φθαρμένες.
Τα υλικά σε σακούλες που φορτώνονται με το χέρι εισάγουν ακανόνιστο χρονισμό και συχνά ακανόνιστη προσθήκη νερού. Αυτό καθιστά το ονομαστικό μέγεθος παρτίδας λιγότερο σημαντικό από την επαναληψιμότητα.
Ένα μηχάνημα που διαχειρίζεται μία αποδεκτή παρτίδα κατά καιρούς μπορεί να δυσκολεύεται όταν απαιτείται να λειτουργήσει για δύο ή τρεις συνεχόμενες ώρες. Η θερμότητα του κινητήρα, η ολίσθηση του ιμάντα, η θερμοκρασία των ρουλεμάν και η κόπωση του χειριστή αρχίζουν να επηρεάζουν την απόδοση.
Για αυτόν τον λόγο, ένας αγοραστής που συγκρίνει αναμικτήρες κατηγορίας 120 L, 160 L και 190 L δεν θα πρέπει να αναρωτιέται μόνο «Πόσο σκυρόδεμα χωράει στο βαρέλι;». Η καλύτερη ερώτηση είναι «Πόσο σκυρόδεμα μπορεί να αποβάλλει αυτή η μονάδα κάθε 10 έως 15 λεπτά για ολόκληρη τη βάρδια χωρίς απόκλιση στην υφή;»
Όχι. Ένας μεγαλύτερος αναμικτήρας αυξάνει τη θεωρητική απόδοση, αλλά αλλάζει επίσης το λειτουργικό εύρος.
Ένα τύμπανο που είναι πολύ μεγάλο για το πλήρωμα μπορεί να δημιουργήσει:
μεγαλύτερος χρόνος φόρτωσης ανά παρτίδα,
κακός έλεγχος του νερού,
αργός χειρισμός χειροκίνητης εκκένωσης,
περισσότερος νεκρός χρόνος μεταξύ των παρτίδων,
υψηλότερη δύναμη ώθησης και χειρότερη ευελιξία,
μεγαλύτερη αστάθεια όταν μετακινείται σε ανώμαλο έδαφος.
Ένας μικρός εργολάβος που κατασκευάζει μικρές σειρές πλακόστρωσης ή διακοπτόμενες βάσεις μπορεί να χάσει χρόνο με έναν αναμικτήρα που ξεπερνά το πρόγραμμα εργασίας. Αντίθετα, ένας αναμικτήρας που είναι ελαφρώς μικρότερος αλλά εύκολος στην επανατοποθέτηση, την ισοπέδωση και την επαναφόρτωση μπορεί να προσφέρει υψηλότερη καθαρή ωριαία απόδοση.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ορισμένοι μακροχρόνιοι οδηγοί συνδέουν χονδρικά τα μικρότερα μηχανήματα κατηγορίας 60 λίτρων με περιστασιακές μικρές εργασίες και τα μηχανήματα κατηγορίας 120–190 λίτρων με πιο συχνή χρήση σε μεσαίου μεγέθους χώρους, ειδικά όπου υπάρχει διαθέσιμο κανονικό ηλεκτρικό ρεύμα. Η ιδέα του γενικού μεγέθους είναι χρήσιμη, αλλά από μόνη της είναι πολύ πρόχειρη για μηχανολογικές αποφάσεις. Ο ρυθμός του πληρώματος και η διαδρομή μεταφοράς έχουν εξίσου μεγάλη σημασία.
